“เวลาที่ยาวนาน” ไม่สำคัญเท่ากับ “คุณภาพของแสงสว่าง” ในใจเรา หลายคนกำลังใช้ชีวิตแบบ “คริสเตียนหิ่งห้อย” คือมีแสงวาบขึ้นมาเป็นพักๆ ในวันที่ชีวิตราบรื่นหรือฟังคำเทศนาที่โดนใจ แต่พอเจอพายุชีวิต แสงนั้นกลับกะพริบดับและมืดมนสลับกันไป เพราะเราพยายามจะส่องสว่างด้วยแรงอันน้อยนิดของตัวเอง คำเทศนานี้จะพาคุณไปสำรวจนิมิตในพระธรรมเอเสเคียลบทที่ 47 ที่จะเปลี่ยนคุณจากหิ่งห้อยที่เหนื่อยล้า ให้กลายเป็นชีวิตที่เต็มล้นด้วยพระพรอย่างแท้จริง
ขั้นตอนที่ 1: ถ่อมใจลงให้ต่ำที่สุด
นิมิตเรื่องแม่น้ำในเอเสเคียล 47 มีจุดเริ่มต้นที่ลึกซึ้งคือน้ำไม่ได้ตกลงมาจากยอดเขาสูง แต่ไหลออกมาจาก “ใต้ธรณีประตู” ของพระวิหาร สิ่งนี้สอนเราว่าชีวิตที่เต็มล้นไม่ได้เริ่มจากความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ แต่เริ่มจาก “จุดที่ต่ำที่สุด” นั่นคือ ความถ่อมใจ
ผมเคยเจอ “นักวิทยาศาสตร์ข้อมูล” (Data Scientist) คนหนึ่งที่เก่งระดับอัจฉริยะ วิเคราะห์ข้อมูลได้ซับซ้อน แต่เขากลับทำงานกับใครไม่ได้เลย เพราะ “กำแพงความเก่ง” ทำให้เขาไม่ถ่อมใจรับฟังใคร ท้ายที่สุดเขาก็ต้องจากไปหลังจากทำงานได้เพียง 6 เดือน ทิ้งไว้เพียงความทุกข์ระทมของเพื่อนร่วมงาน
ในทางความเชื่อก็เช่นกัน หากเราไม่ถ่อมใจลงจนถึงพื้นธรณีประตู เราจะไม่มีวันรับน้ำแห่งชีวิตได้เลย เมื่อใดที่คุณรู้สึกว่าใจสกปรก มีความโลภ หรือมีมลทินซ่อนอยู่ การ “คุกเข่า” คือทางออกเดียว
“หากในใจเรายังเต็มไปด้วยความเน่าเฟื้อนหรือมลทิน เราจะส่องสว่างได้อย่างไร? จงคุกเข่าลง ซบหน้าลงกับพื้น (หรือแม้แต่ซบกับหมอนในห้องนอน) แล้วคร่ำครวญต่อพระเจ้าอย่างจริงใจ ขอพระองค์ชำระภายในให้สะอาด เพราะแสงที่สว่างที่สุดคือแสงที่ฉายออกมาจากใจที่ถูกชำระแล้ว” ฟังขั้นตอนที่ 1
ขั้นตอนที่ 2: ลุยน้ำให้ลึกขึ้น
การเติบโตในพระเจ้าคือการลุยน้ำ 4 ระดับ ซึ่งแต่ละก้าวคือการลด “อัตตา” และเพิ่ม “การวางใจ”
- ระดับตาตุ่ม (ความรู้): เราเริ่มเห็นน้ำพระทัยพระเจ้าแต่ยัง “เดินด้วยแรงตัวเอง” ผมนึกถึงตอนเป็นคริสเตียนใหม่ๆ ที่กาสโก สกอตแลนด์ ผมรู้ว่าพระเจ้าสอนอย่างไร แต่ก็ยังฝืนไปดื่มเบียร์กับเพื่อนจนเมามาย พอกลับบ้านมาผมพูดจาเลอะเทอะทั้งที่เป็นคนพูดน้อย ความรู้สึกผิดกัดกินใจจนต้องซบหน้าลงกับหมอนและขอโทษพระเจ้า นี่คือระดับที่น้ำยังไม่สามารถควบคุมทางเดินของเราได้
- ระดับเข่า (การขัดเกลา): เมื่อน้ำลึกถึงเข่า การเดินเริ่มยากขึ้น พระวจนะเริ่มล้อมรอบเราไว้ เหมือนตอนที่ผมเริ่มหักห้ามใจจากความพึงพอใจชั่วคราวเพื่อรอคอยคู่พระพรที่พระเจ้าเตรียมไว้ จนได้พบกับ “พี่เจิน” ในที่สุด ระดับนี้พระเจ้าเริ่มจำกัดทางเดินที่ผิดของเรา
- ระดับเอว (การทดสอบ): ระดับที่น้ำท่วมครึ่งตัว เราพึ่งพาพระเจ้าครึ่งหนึ่งและพึ่งตัวเองอีกครึ่งหนึ่ง เหมือนเรื่องของ “อาจารย์ฝน” ที่กังวลแทบบ้าเมื่อคุณพ่อล้มป่วยและต้องเข้าโรงพยาบาลกระทันหัน เธอคิดวนเวียนเรื่องค่าใช้จ่ายและรถรับส่งจนลืมมองว่าพระเจ้าเตรียมพยาบาลที่รู้จักกันไว้รออยู่แล้ว เตรียมรถพยาบาลไว้พร้อม และเตรียมสิทธิเบิกจ่ายที่ครอบคลุมค่ารักษาเกือบทั้งหมด การกังวลในระดับเอวจึงเป็นการ “กังวลฟรี” เพราะเรายังไม่กล้าวางใจทั้งหมด
- บทเรียนส่วนตัว: ผมเคยพลาดท่าให้กับ “ความโลภ” ในระดับเอวนี้เอง โดยการลงทุนที่หวังผลกำไรมหาศาลจนขาดทุนไปถึง 90% ของเงินลงทุน ความล้มเหลวนั้นทำให้ผมต้องซบหน้าลงกับพื้นและเรียนรู้ว่า การพึ่งพาตัวเองในเรื่องความโลภนำมาซึ่งความมืดมนเสมอ
- ระดับแม่น้ำที่ต้องว่าย (การวางใจสมบูรณ์): คือจุดที่เท้าไม่แตะพื้นอีกต่อไป เราปล่อยให้กระแสพระวิญญาณพยุงเราไป แม้อนาคตจะมองไม่เห็นแต่เราปลอดภัยเพราะพระเจ้าเป็นผู้พาไป
“คริสเตียนที่เกิดผลคือคนที่ ‘ตายต่อตนเอง’ (ตามคำสอนของอาจารย์อุไร) คือตายต่อความปรารถนาของตัวเองและเอาความปรารถนาของพระเจ้าเป็นตัวตั้ง เมื่อนั้นเราจะเข้าสู่ระดับที่พระเจ้าพยุงเราไปในกระแสของพระองค์” ฟังขั้นตอนที่ 2
ขั้นตอนที่ 3: เกิดผลด้วยน้ำแห่งชีวิต
น้ำที่ไหลออกจากพระวิหารไหลไปเปลี่ยน “ทะเลตาย” (Dead Sea) ที่เค็มจัดให้กลายเป็นน้ำจืดที่มีปลาอาศัยอยู่ได้ ชีวิตคริสเตียนที่ส่องสว่างจึงไม่ใช่การแยกตัวไปอยู่ในที่ขาวสะอาด แต่คือการเข้าไปใน “วงสนทนาที่เค็ม” เช่น วงนินทาหรือสังคมที่เต็มไปด้วยพลังลบ แล้วทำให้บรรยากาศที่นั่น “สดชื่น” ขึ้น
สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้ด้วยผลของพระวิญญาณข้อสุดท้ายที่เป็นดั่งสมอเรือนั่นคือ “การรู้จักบังคับตน” เราจะเปลี่ยนน้ำเค็มรอบข้างได้ ก็ต่อเมื่อเรา “ตายต่อตนเอง” บังคับตนไม่ให้ไหลไปตามกระแสนินทาหรือความโกรธแค้น แต่สำแดงความรักที่มาจากพระเจ้าออกมาแทน
ในสังคมที่คน 1 ใน 10 เผชิญภาวะซึมเศร้า โลกไม่ได้ต้องการแค่กาแฟที่อร่อย แต่ต้องการ “ยา” สำหรับจิตใจ ที่คาเฟ่ของเรา มีลูกค้าบางคนกลับมาซ้ำถึง 60 ครั้งในเวลาเพียง 2 เดือน!
เขาไม่ได้มาเพื่อคาเฟอีน แต่เขามาเพื่อพบกับความจริงใจ การรับฟัง และสันติสุขที่สัมผัสได้จากพนักงานที่ยิ้มแย้มและให้เกียรติเขา ชีวิตที่เต็มล้นของคริสเตียนจะกลายเป็น “ใบไม้ที่ใช้เป็นยา” และ “ผลไม้ที่เป็นอาหาร” ให้กับคนรอบข้างโดยธรรมชาติ โดยที่เราไม่ต้องพยายามเสแสร้งเลย ฟังขั้นตอนที่ 3
บทสรุป
การส่องสว่างที่แท้จริงไม่ใช่การพยายามทำตัวให้ดูดีแบบหิ่งห้อยที่แสงติดๆ ดับๆ ตามกระแสโลก แต่คือการยอมเป็น “ต้นไม้ริมน้ำ” ที่ได้รับน้ำชำระล้างจากจุดที่ต่ำที่สุดจนความสว่างนั้นทะลุสายตา ท่าทาง และกริยาออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ท่ามกลางโลกที่หมุนไวและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนนี้… วันนี้คุณยอมให้น้ำของพระเจ้าท่วมถึงระดับไหนในชีวิตคุณ?
อย่ากลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ที่จุดต่ำสุด เพราะที่ธรณีประตูนั้นเอง คือจุดที่น้ำแห่งชีวิตจะเริ่มไหลเข้าสู่ใจคุณ และเปลี่ยนคุณให้กลายเป็นพระพรที่เยียวยาโลกใบนี้ตลอดไป