เมื่อเริ่มต้นปีใหม่ หลายคนมีความตั้งใจใหม่ที่จะใช้ชีวิตให้มีความหมายมากขึ้น อยากสร้างผลกระทบเชิงบวกให้กับคนรอบข้าง แต่บ่อยครั้งเรากลับไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นอย่างไร หรือจะรักษาความตั้งใจนั้นให้คงอยู่ได้อย่างไร ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต
มีนิมิตโบราณจากผู้เผยพระวจนะเอเสเคียล (ในพระธรรมเอเสเคียล บทที่ 47) ที่ให้ภาพอันทรงพลังเกี่ยวกับแม่น้ำสายหนึ่งซึ่งไหลออกมาจากพระวิหารของพระเจ้า จินตนาการถึงแม่น้ำสายนี้ ที่ซึ่งทุกที่ที่มันไหลผ่าน ความแห้งแล้งกลับกลายเป็นความอุดมสมบูรณ์ สิ่งที่ตายแล้วก็กลับมีชีวิต นิมิตนี้ไม่ใช่เพียงเรื่องราวในอดีต แต่ยังบรรจุหลักการสำคัญที่สามารถพลิกชีวิตของเราได้อย่างน่าอัศจรรย์
4 หลักการทรงพลังจากนิมิตนี้ สามารถช่วยให้ชีวิตของคุณกลายเป็น “สายธารแห่งพระพร” ที่นำความดีงามและการเปลี่ยนแปลงไปสู่ทุกที่ที่คุณไป เหมือนดั่งแม่น้ำที่เปี่ยมด้วยชีวิตนั้น
1: แหล่งกำเนิดคือพลังของคุณ (ที่มาของพร)
นี่คือรากฐานความจริงข้อแรกที่นิมิตโบราณนี้เปิดเผย: พลังในการพลิกฟื้นชีวิตของแม่น้ำไม่ได้มาจากตัวมันเอง แต่มาจากแหล่งกำเนิด นั่นคือ พระวิหารของพระเจ้า เพราะน้ำนั้นไหลออกมาจากสถานนมัสการ มันจึงเต็มไปด้วยฤทธิ์เดชแห่งการเปลี่ยนแปลง
ชีวิตของเราก็เช่นเดียวกัน ความสามารถในการเป็นพรแก่ผู้อื่นไม่ได้มาจากความพยายาม ความสามารถ หรือคุณงามความดีของเราเอง แต่มาจากความสัมพันธ์และการเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดฝ่ายวิญญาณ นั่นคือองค์พระเยซูคริสต์ เราไม่สามารถ “ผลิต” พระพรขึ้นมาได้ด้วยตัวเราเอง แต่เราสามารถเป็น “ช่องทาง” ให้พระพรจากพระเจ้าไหลผ่านชีวิตเราไปสู่ผู้อื่นได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการที่เราต้อง “ติดสนิทอยู่กับองค์พระเยซูคริสต์” เพื่อจะเกิดผล
พระธรรมยอห์น 15:5 ได้ให้ภาพไว้อย่างชัดเจนว่า:
เราเป็นเถาองุ่น พวกท่านเป็นแขนง คนที่ติดสนิทอยู่กับเราและเราติดสนิทอยู่กับเขา คนนั้นจะเกิดผลมาก เพราะว่าถ้าแยกจากเราแล้วพวกท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย
นี่คือแนวคิดที่ปลดปล่อยเราจากความกดดัน เพราะภาระไม่ได้อยู่ที่เราต้องสร้างความดีด้วยตัวเอง แต่คือการรักษาการเชื่อมต่อกับแหล่งกำเนิดผ่านการใช้เวลาส่วนตัวกับพระเจ้า เช่น การเฝ้าเดี่ยว การอธิษฐาน และการอ่านพระวจนะ เมื่อเราเต็มล้นจากพระองค์ เราจึงจะสามารถเผื่อแผ่ไปถึงผู้อื่นได้ แต่การมีแหล่งกำเนิดที่ถูกต้องเป็นเพียงจุดเริ่มต้น พลังงานจากสวรรค์นั้นต้องมีการเคลื่อนไหว ซึ่งนำเราไปสู่หลักการข้อต่อไปที่สำคัญอย่างยิ่ง
2: อันตรายของการหยุดนิ่ง (จงเป็นสายธารที่ไม่หยุดไหล)
หลักการข้อต่อมานี้เป็นคำเตือนอันทรงพลังต่อความเฉื่อยชาฝ่ายวิญญาณ ในนิมิตของเอเสเคียล คำว่า “ไหล” ปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อเน้นย้ำถึงการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง นี่คือหัวใจสำคัญของการเป็นพร เพราะน้ำที่หยุดไหลย่อมกลายเป็นน้ำนิ่ง และ “น้ำนิ่งนาน ๆ กลายป็นน้ำเน่า” ซึ่งไม่เพียงแต่ไร้ประโยชน์ แต่ยังส่งกลิ่นเหม็นและไม่มีใครอยากเข้าใกล้
ชีวิตฝ่ายวิญญาณของเราก็เช่นกัน หากเราหยุดที่จะให้ แบ่งปัน หรือรับใช้ผู้อื่น ชีวิตของเราก็จะเริ่มเฉื่อยชาและหยุดนิ่ง ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือ “ทะเลตาย” (Dead Sea) ซึ่งเป็นทะเลที่รับน้ำเข้ามาเพียงอย่างเดียวแต่ไม่มีทางไหลออก ผลลัพธ์คือความเค็มที่เข้มข้นจนไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ได้
มีหลายสาเหตุที่ทำให้การไหลในชีวิตเราช้าลงหรือหยุดนิ่ง บางครั้งไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่เป็นเรื่องธรรมดาที่ใกล้ตัว เช่น เราอาจจะยุ่งเกินไปจนไม่มีแรงเหลือ หรือบางทีก็รู้สึกเขินอายที่จะเอ่ยคำชมเชยเล็กๆ น้อยๆ หรืออาจจะรู้สึกว่าตัวเองแก่ลง ทำอะไรได้ช้าลงเหมือนที่ศิษยาภิบาลท่านหนึ่งเคยแบ่งปันว่ารู้สึกเรี่ยวแรงลดลงไปมากหลังจากมีลูก แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ทางแก้ที่แท้จริงนั้นเริ่มต้นที่ “ความตั้งใจ” การตัดสินใจที่จะไม่หยุดนิ่ง และทูลขอการทรงนำจากพระเจ้าให้เราเป็นคนที่ไหลอยู่เสมอ
การไหลอย่างต่อเนื่องจึงเป็นสิ่งจำเป็น แต่การไหลนั้นจะไร้พลังหากมันยังคงตื้นเขิน นิมิตนี้จึงแสดงให้เราเห็นถึงมิติของการเติบโตในขั้นต่อไป นั่นคือการเพิ่มความลึก
3: อยากเกิดผลมากขึ้น ต้องหยั่งรากให้ลึกขึ้น (ยิ่งไหล ยิ่งลึก)
นิมิตได้บรรยายถึงความลึกของแม่น้ำที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าทึ่ง จากตอนแรกที่ลึกเพียงข้อเท้า เมื่อไหลต่อไปก็ลึกถึงเข่า จากนั้นก็ลึกถึงเอว และในที่สุดก็ลึกจนไม่สามารถยืนหยั่งถึงได้ ต้องว่ายข้ามไปเท่านั้น
ภาพนี้เป็นอุปมาถึงการเจริญเติบโตฝ่ายจิตวิญญาณ ชีวิตของผู้เชื่อไม่ควรหยุดนิ่งอยู่แค่ระดับ “เด็กฝ่ายวิญญาณ” ที่ยังตื้นเขิน เพราะเด็กไม่สามารถเป็นพรให้ใครได้อย่างเต็มที่เนื่องจากยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่ แต่ชีวิตเราควรจะลึกซึ้งขึ้นตามกาลเวลา การหยั่งรากให้ลึกขึ้นนี้ควรเกิดขึ้นในทุกมิติของชีวิตฝ่ายวิญญาณ โดยเฉพาะในด้าน:
• พระวจนะ: การศึกษาพระคัมภีร์อย่างลึกซึ้ง
• การอธิษฐาน: การสื่อสารกับพระเจ้าอย่างจริงจัง
• การทำความดี: การรับใช้และแสดงความรักอย่างสม่ำเสมอ
• การสามัคคีธรรม: การสร้างความสัมพันธ์ที่หนุนใจกันในหมู่พี่น้อง
ลองจินตนาการถึงภาพ “วงล้อฝ่ายวิญญาณ” ที่มีพระเยซูเป็นแกนกลาง และการปฏิบัติฝ่ายวิญญาณเหล่านี้เป็นเหมือนซี่ล้อ หากซี่ล้อบางซี่สั้นเกินไปหรือยาวเกินไป วงล้อนั้นก็จะ “บุดๆ เบี้ยวๆ” ทำให้การเดินทางฝ่ายวิญญาณสะดุดและยากลำบาก แต่ชีวิตที่หยั่งรากลึกในทุกด้านก็เปรียบเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่มีรากแก้วแข็งแรง มันสามารถยืนหยัดต้านทานพายุร้าย และยังสามารถดูดซับน้ำจากใต้ดินมาหล่อเลี้ยงตัวเองได้แม้ในยามแห้งแล้ง ความลึกซึ้งฝ่ายวิญญาณจะทำให้เรามั่นคงและสามารถเป็นพรแก่ผู้อื่นได้อย่างต่อเนื่อง
เช่นเดียวกับทารกแรกเกิด จงปรารถนา น้ำนมฝ่ายวิญญาณ ที่ไร้สีเจือปน เพื่อโดยน้ำนมนั้น พวกท่านจะเติบโตขึ้น สู่ความรอด (1 เปโตร 2:2)
และเมื่อชีวิตของเราหยั่งรากลึกและไหลอย่างสม่ำเสมอ ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นคือการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์
4: การไหลของคุณนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงและชีวิต (เป็นสายธารที่ทำให้เกิดพระพร)
เมื่อแม่น้ำแห่งพระพรนี้ไหลไป มันได้สร้างผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์ 2 ประการหลักๆ คือ:
1. พระพรแห่งการเปลี่ยนแปลง: สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือเมื่อแม่น้ำสายนี้ไหลลงสู่ทะเลตาย ซึ่งเป็นทะเลที่เค็มจัดจนคนสามารถลอยตัวได้ และมีความเค็มสูงกว่าน้ำทะเลปกติถึง 6 เท่า แทนที่น้ำจืดจะถูกความเค็มกลืนกิน กลับเกิดปรากฏการณ์ตรงกันข้าม น้ำในทะเลตายกลับกลายเป็นน้ำจืด ทำให้สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้! นี่เป็นภาพที่ทรงพลังว่า เมื่อเราดำเนินชีวิตที่เป็นพรซึ่งมาจากพระเจ้า เราจะไม่ถูกสภาพแวดล้อมที่ “ตายแล้ว” หรือเป็นลบกลืนกิน แต่เราจะนำการเปลี่ยนแปลงและชีวิตใหม่ไปสู่สภาพแวดล้อมนั้น
2. พระพรแห่งการเสริมสร้าง: ตลอดสองฝั่งของแม่น้ำ มีต้นไม้นานาชนิดเกิดขึ้น ซึ่ง “ผลไม้ นั้น ใช้ เป็น อาหาร และ ใบ ของ มัน ก็ ใช้ เป็น ยา รักษา โรค” นี่คือภาพของการหล่อเลี้ยงและการเยียวยา ชีวิตที่เป็นพรของเราไม่เพียงแต่นำการเปลี่ยนแปลง แต่ยังสามารถเป็นแหล่งอาหารฝ่ายจิตวิญญาณและอารมณ์ให้แก่ผู้คนที่เหนื่อยล้า และเป็นดั่งยาที่ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของพวกเขาได้
บทสรุป: แม่น้ำของคุณจะไหลไปที่ใด?
การใช้ชีวิตให้เป็นพระพรไม่ใช่ความสำเร็จที่เราไปถึงแล้วหยุดนิ่ง แต่มันคือกระบวนการที่เคลื่อนไหวและไหลเวียนอยู่เสมอ โดยมีพระเจ้าเป็นแหล่งกำเนิด ชีวิตของคุณเปรียบดั่งแม่น้ำที่รอการปลดปล่อย มันอาจเป็นเพียงธารน้ำเล็กๆ หรืออาจเป็นกระแสธารอันเชี่ยวกรากที่พลิกฟื้นภูมิประเทศฝ่ายวิญญาณรอบตัวคุณ ทุกที่ที่สายธารแห่งชีวิตของคุณไหลผ่าน มันจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลง การหล่อเลี้ยง และการเยียวยา
คำถามสุดท้ายจึงไม่ใช่ว่าเราจะเป็นพรได้หรือไม่ แต่คือ:
ในปีใหม่นี้ คุณจะเริ่มต้นให้สายธารแห่งพระพรในชีวิตของคุณไหลไปสู่ที่ใด?
