ความประหม่า ความกังวล หรือความรู้สึกที่ว่า “เรายังดีไม่พอ” มักเป็นกำแพงสูงที่กั้นเราไว้จากการเล่าเรื่องความเชื่อให้คนอื่นฟัง หลายคนกลัวคำปฏิเสธ กลัวตอบคำถามไม่ได้ หรือกลัวว่าวาทศิลป์ของเราจะไม่เร้าใจพอที่จะเปลี่ยนใจใครได้
แต่รู้ไหมว่า “ความทรงพลัง” ไม่ได้วัดกันที่ความเก่ง แต่เริ่มที่ความกล้า เหมือนเรื่องราวของเหล่า “นักประกาศตัวจ้อย” ที่เพิ่งผ่านค่ายฝึกฝนเพียง 4 วัน แต่กลับสร้างความอัศจรรย์ด้วยการจับคู่กันลงภาคสนามที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เด็กๆ เหล่านี้ไม่ได้เข้าไปด้วยความรู้ที่ล้นปรี่ แต่เข้าไปด้วย “หัวใจที่อยากรับใช้” และผลลัพธ์ที่ได้กลับน่าทึ่งยิ่งกว่าผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก
เราชอบคิดว่าการจะโน้มน้าวใครต้องพูดให้ไหลลื่นเหมือนนักขายมือทอง แต่ลองดูเรื่องราวของ “นายเดชา” ชายหนุ่มที่ติดอ่างอย่างรุนแรงแต่ดันไปสมัครเป็นตัวแทนขายหนังสือสามก๊กชุดใหญ่ 12 เล่ม
ในขณะที่นักขายคนอื่นใช้คำพูดสวยหรูแต่ขายไม่ได้ แต่นายเดชากลับเดินเข้าไปหาลูกค้าแล้วพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักว่า “ซะ…ซื้อหน่อยครับ จะอ่…อ่านเอง หรือจะให้ผะ…ผมอ่านให้ฟะ…ฟัง?” แน่นอนว่าลูกค้าทุกคนรีบควักเงินซื้อทันทีเพราะไม่อยากฟังเขาอ่านให้ฟัง!
นี่คือตรรกะที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังในโลกฝ่ายวิญญาณ: หน้าที่ของเราคือการ “ประกาศ” ส่วนผลลัพธ์เป็นหน้าที่ของพระเจ้า ความกล้าที่จะขยับปากคือกุญแจดอกแรกที่เปิดประตูสู่การอัศจรรย์ อย่ารอให้สมบูรณ์แบบแล้วค่อยพูด แต่จงพูดเพื่อให้พระเจ้าทรงเติมเต็มส่วนที่เหลือเอง
ปลดล็อกความกลัวด้วยความลับ “4 ป.” ที่จะเปลี่ยนคุณให้เป็นผู้ส่งต่อข่าวดีอย่างมีพลัง
1. ประกาศกับคนที่ทรงเลือกสรร
บางครั้งเราเผลอตัดสินคนอื่นจากภายนอกว่า “คนนี้ดูท่าทางจะไม่เชื่อหรอก” หรือ “คนนี้ดูเข้าถึงยาก” จนเรากลายเป็นคนปิดกั้นโอกาสของเขาเสียเอง
ย้อนกลับไปในปี ค.ศ. 1217 มีเหตุการณ์น่าเสียดายในประวัติศาสตร์ เมื่อตระกูลโปโลได้เข้าเฝ้า กษัตริย์กุบไลข่าน มหาอำนาจผู้ครองแผ่นดินจีนในยุคนั้น กษัตริย์องค์นี้สนใจในคริสต์ศาสนามากจนร้องขอให้ส่งผู้เชี่ยวชาญ 100 คนมาสอนเรื่องพระเจ้าในพระราชสำนัก แต่ในตอนนั้นฝ่ายศาสนจักรกลับมีมุมมองที่คับแคบและตอบปฏิเสธโดยมองว่า “คนป่าเถื่อนเหล่านั้นไม่สมควรได้รับพระกิตติคุณ”
ผลคือโอกาสทองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเปลี่ยนใจคนทั้งประเทศหลุดลอยไป และศาสนาอื่นก็หลั่งไหลเข้าสู่จีนแทน มุมมองที่คับแคบของมนุษย์สามารถปิดกั้นพระพรของคนทั้งชาติได้ ดังนั้นอย่าตัดสินแทนพระเจ้า เพราะพระองค์ทรงมีหัวใจที่กว้างขวางกว่าเรานัก
“องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ทรงประสงค์ที่จะให้ผู้หนึ่งผู้ใดพินาศเลย แต่ทรงปรารถนาจะให้คนทั้งปวงกลับใจเสียใหม่” (2 เปโตร 3:9)
2. เปี่ยมด้วยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์
ในพระธรรม 1 เธสะโลนิกา 1:4-5 ย้ำชัดว่าข่าวดีที่เปลี่ยนชีวิตคนได้นั้น ไม่ได้มาด้วยถ้อยคำที่สวยหรูเพียงอย่างเดียว แต่ต้องเปี่ยมด้วยฤทธิ์เดช นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของพลังงานบวก แต่คือฤทธิ์เดชของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ทำงานในใจคนฟัง ขณะที่คุณพูด ให้พึ่งพาการอธิษฐานวิงวอน เพราะพลังที่ขับเคลื่อนหัวใจคนมาจากเบื้องบน ไม่ใช่จากเทคนิคส่วนตัว
3. ประกอบกับความเชื่อ ศรัทธา
มีความแตกต่างอย่างมากระหว่าง “การรู้ข้อมูล” กับ “ความเชื่อมั่นอย่างสุดใจ”
ลองดูตัวอย่างของ อาจารย์จักรพันธุ์ อดีตมุสลิมที่ยอมรับเชื่อในพระเจ้า แม้รู้ว่าเสี่ยงต่อการถูกขับออกจากบ้านหรือแม้แต่ถูกเอาชีวิตตามจารีตที่เคร่งครัด แต่เขายังยืนหยัดเพราะเขามี “ความมั่นใจอันเต็มเปี่ยม”
- การไว้ใจเฉยๆ: คือการรู้ว่าพระเจ้าดี แต่พอเจอพายุหรือแรงกดดันก็พร้อมจะโอนเอน
- การไว้ใจอย่างเต็มเปี่ยม: คือการปักหลักแน่นเหมือนเสาเข็ม แม้ถูกข่มเหงก็ไม่ขยับหนี ความมั่นใจระดับนี้แหละครับที่จะส่งต่อพลังไปถึงคนรอบข้างได้อย่างแท้จริง
4. เป็นพยานด้วยชีวิต
“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น” คำพูดนับพันคำอาจไม่มีค่าเท่ากับชีวิตที่เปลี่ยนไปหนึ่งชีวิต เหมือนเรื่องราวของ D.L. Moody นักประกาศชื่อดังในชิคาโก ที่คนจำเขาได้ทันทีว่าเป็นคริสเตียนแม้เขายังไม่ทันอ้าปากพูดเสียด้วยซ้ำ เพราะออร่าของความเชื่อมันส่องสว่างออกมาผ่านการดำเนินชีวิต
การเป็นพยานชีวิตไม่ได้หมายความว่าเราต้องเพอร์เฟกต์ แต่มันคือ การมีวินัยในการเอาชนะเนื้อหนังและนิสัยบาปเดิมๆ ของเรา เมื่อคนรอบข้างเห็นว่าเราเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ชีวิตเราจะเป็น “ข่าวดี” ที่เคลื่อนที่ได้ และนั่นคือการสะสมบำเหน็จในสวรรค์ที่คุ้มค่าที่สุดในช่วงเวลาสั้นๆ บนโลกนี้
บทสรุป
การเป็นผู้ส่งต่อความหวังไม่ใช่พรสวรรค์ แต่เป็น “วินัยที่ต้องฝึกฝน” แรกๆ มันอาจจะดูฝืนใจ (ฝืนธรรมชาติเดิมของเรา) ต้องบังคับตัวเองให้กล้า ต้องบังคับตัวเองให้ออกไป แต่เมื่อเราทำบ่อยๆ ครั้งที่หนึ่ง สอง และสาม จนกลายเป็นความนิสัย เราจะพบว่าการพูดเรื่องพระเจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจที่ทำได้ทุกที่ทุกเวลา
ลองสำรวจตัวเองดูนะครับว่า ในวันนี้… “ชีวิตของเราเป็น ‘บทความข่าวประเสริฐ’ ที่คนรอบข้างอยากอ่านแล้วหรือยัง?”
